نيز معانىاند كه عرض عدم او باشد » ( ص 25 ) « و ميخواهى تا نقصانى تو بنيست رود » ( 169 ) « و با چندين خلقان نشستم هيچ نقصانى جمال اللّه نيافتم » ( 179 ) « جهانى به اين ترتيبى هم بىارادت نبود » ( ص 169 ) « و يا تصديق نكرده باشى در مصلحتى آن » ( ص 248 ) . و توان گفت كه : مجوّز آن ملاحظه و لمح معنى وصفيّت است كه بدان اعتبار الحاق ياء مصدرى رواست و استعمال مصدر بمعنى وصفى بتازى و در پارسى شواهد بسيار دارد و تداول الفاظى از قبيل سلامتى ، خلاصى ، راحتى ، تمامى ، هم بدين نظر تواند بود » . تعليقهء 180 ( ص 496 ؛ س 11 ) حديثى دربارهء قضا و قدر پوشيده نماناد كه حديث مذكور در متن حديثى است كه انوار حقايق از وجوه كلمات آن لامع است ، و اسرار دقايق را صدور فقرات آن جامع ، باسانيد معتبره در كتب معتمده روايت شده است مثلا كلينى ( ره ) در اصول كافى در باب « الجبر و القدر و الأمر بين الأمرين » ، صدوق ( ره ) در توحيد در باب « القضاء و القدر و الفتنة » ( چاپ بمبئى ص 388 - 389 ) ، و در عيون أخبار الرضا در باب « ما جاء عن الرضا ( ع ) من الأخبار فى التوحيد » ( ص 80 نسخهء مطبوعه در ايران بسال 1317 ) ، مفيد در ارشاد ( ص 121 - 122 چاپ اوّل ) و نيز در العيون و المحاسن ، علم الهدى ( ره ) در فصول مختاره ( ص 44 - 46 چاپ اوّل نجف ) ، كراجكى ( ره ) در كنز الفوائد تحت عنوان « فصل من القول في القضاء و القدر » ( ص 169 - 170 ) ، فتال ( ره ) در روضة الواعظين در باب « في القضاء و القدر » ( ص 36 - 37 ) ، طبرسى ( ره ) در احتجاج ، ابن شعبه ( ره ) در تحف العقول ( در اين دو كتاب نقلا عن رسالة أبى الحسن الثالث ( ع ) في رسالته الى أهل الاهواز في نفي الجبر و التفويض ) و در غير اينها از كتب احاديث نيز مذكور است و نظر بشهرت حديث و قبول آن در بين فرقهء حقّه در كتب كلام نيز باشارت